Van bovenaf..

Dieneke Smink schrijft wekelijks een column voor de Westervelder en Wolder Courant. Pareltjes, dat zijn het! Ditmaal schreef ze over geld, schulden en ouderen.

Ik kreeg het op mijn eerste, zelfstandig, geopende rekening. Alleen al dat ik een eigen rekening opende was een sensatie. En dat daar geld op gestort werd was opnieuw een sensatie.

Bij mijn allereerste baantje in Amsterdam als juffie bij een welgestelde familie met vier kinderen, kreeg ik mijn salaris cash. Baar geld in mijn hand. Geld waar ik hard voor had gewerkt. Geld waar ik mee kon doen wat ik wilde.

Dat viel vies tegen. Het was niet veel, royaal waren de welgestelden niet.

Een keer op een neer van Groningen naar Amsterdam en mijn zuurverdiende centen waren al bijna op. Maar toch, eigen geld was een luxe.

Ik denk eraan omdat ik onlangs een radio-interview beluisterde met een jonge bankier. Net afgestudeerd, goed onderbouwd betoog, welbespraakt. Baar geld is over enkele jaren verleden tijd, begon de snelle prater. We gaan helemaal over op het pinnen, op digitaal betalen.

Hij somde vlot de voordelen op. Toen aarzelde hij even, toch heb ik het idee dat écht geld nooit helemaal zal verdwijnen. Vooral ouderen willen niet altijd met de pinpas betalen.

Ik dacht: vraag het mij!

Wij kúnnen niet altijd met de pas betalen.

Wij zijn afhankelijk van iets van contact geld.

De vriendin die even een paar boodschapjes voor ons doet.

Hoeveel is het?

Zij heeft geen pinautomaat.

Onze kleinkinderen met een goed rapport, ik maak het wel even over?

De vriend die voor ons tankt.

De goede doelencollectes aan de deur.

Geld voor de collecte in de kerk, de hulp die iets voorschiet.

Wij openen letterlijk elke week onze portemonnee om onze ‘schulden’ te voldoen.

Dan heb je helemaal niets aan je pinpas.

Het wordt allemaal van bovenaf beslist.

We moeten ons schikken.

In dit soort gevallen heb je ook helemaal niets aan de politieke partij waar je op hebt gestemd, verdorie!

Er is toch ook een partij voor de ouderen?

Wat doet die eigenlijk?