Een Nederlands kampioenschap met een scherp randje

Diever - De regen tikt zachtjes op de tent terwijl de deelnemers kleine schilfers van hun vuursteen af slaan. Er staat een pot met pleisters klaar voor eventuele blessures. Het NK vuistbijl maken is begonnen.

Omstanders lopen nieuwsgierig naar de overkapping en worden vriendelijk begroet. Er wordt gepraat, gelachen en ze krijgen tips. ‘Er zijn niet veel mensen die dit leuk vinden. Je moet het vaak doen en vaardigheid opbouwen’, vertelt Ernest Mols, lid van de vereniging archeologische experimenten en hoofdorganisator van de wedstrijd.

Het NK vuistbijl maken wordt zaterdag om 14.00 uur op de brink in Diever gehouden. De wedstrijd is georganiseerd door de medewerkers van het Oermuseum en duurt 2 uur. Ernest Mols heeft samen met zijn collega’s het NK vuistbijl maken bedacht. ‘We organiseren het NK al een aantal jaren hier bij het Oermuseum. Het is een oeroude vaardigheid. Neanderthalers waren goed in het maken van vuistbijlen. We hebben een paar genen van hen in ons en die proberen we er met deze wedstrijd letterlijk uit te slaan.’

NK vuistbijl maken

Het NK vindt plaats in twee open tenten voor het museum. Er hebben zich 7 deelnemers aangemeld. Nadat de regels zijn uitgelegd, wenst Ernest iedereen succes en verspreiden de deelnemers zich over de banken. Er wordt door iedereen een mooie steen uitgezocht en de wedstrijd kan beginnen. De deelnemers leggen een lap leer over hun been en slaan met stenen en stukken gewei van een edelhert op de vuursteen, zodat de bijl de juiste vorm krijgt.

Ernest is ook bezig met het maken van een vuistbijl, maar doet niet mee aan de wedstrijd. Al tikkend legt hij uit hoe je het beste een vuistbijl kan maken. ‘Je moet dunne plakken van de vuursteen afslaan, zodat de zijkant een gekartelde rand krijgt. Zo werk je naar de binnenkant van de steen, want die is harder. Hoe platter je de bijl kan krijgen, hoe beter. Het was vroeger perfect materiaal voor gereedschappen. Je kan ermee snijden, zagen, krabben en loswrikken. En als hij bot was, kon je ‘m gewoon weer aanscherpen.’

Deelnemers

De vaardigheid van het vuistbijl maken sterft langzaam uit en onder de deelnemers zijn er veel ouderen aanwezig. Toch zit er ook een jongere vuistbijl-maker op de bank. ‘Ik was benieuwd wat je allemaal met een vuursteen kan bereiken,’ vertelt Joris Brattinga. ‘Daarom heb ik hier bij het Oermuseum een cursus gevolgd en de climax daarvan was meedoen aan het NK. Dat leek me toen wel leuk.’

Christine Mellema doet ook mee aan de wedstrijd. ‘Iedereen heeft zo zijn ding en ik vind dit leuk, want hierbij heb je snel resultaat. Ik bewerk al drie jaar vuursteen en vind het veel leuker als naaien. Daarnaast is het tijdens het NK leuk om tussen de steengekken te zitten en samen te zijn.’

Na de wedstrijd worden de bijlen op een rijtje gelegd en kiezen de deelnemers met z’n allen de beste uit. Jos Peters uit Erica wordt uiteindelijk als winnaar uitgeroepen.