Column Betty Gras: Breien

Onze dochter wilde leren breien. Ze had deze, voor haar, magische activiteit aanschouwd op een koffiemorgen in de kerk en kon sindsdien aan niets anders meer denken!

Dit soort dingen schieten er bij werkende moeders vaak bij in, maar gelukkig is er dan altijd nog beppe (Fries voor oma). Na een dag oppas waren er pennen gehaald en roze wol en klonk er zachtjes in de woonkamer: insteken, omslaan, doorhalen en af laten gaan. ‘Mag ik ook even?’, vroeg ik, nieuwsgierig of ik er nog iets van kon. Op het moment dat ik de pennen ter hand nam en begon met mijn eerste steek, ervoer ik een vreemde gewaarwording. In het doen van deze alledaagse handeling, zag ik ineens mijn beppe Bottje weer voor me, die altijd en overal wollen sokken aan het breien was. En ik was zelf weer even het kleine meisje die leerde breien, met mijn moeder voorover gebogen over mijn schouder. Alsof al deze herinneringen uit een laatje tevoorschijn sprongen door het geluid van de tikkende pennen en het glijden van het wollen touwtje door je vingers.

Ondertussen popelde mijn dochter naast me om het weer over te nemen. Het was een ervaring die ik in gedachten ‘de troost der generaties’ ben gaan noemen. Soms word je zo opgezogen door het hier en nu en wat jij daarvan maakt, dat er niets anders meer lijkt te zijn dan dat. Dan knap je als mens enorm op van ‘de troost der generaties’. Dat is de ervaring dat je je werkelijk verbonden voelt met wie je is voorgegaan of na je komt en dat je beseft dat je niet de eerste bent en ook niet de laatste zult zijn. Ik dacht aan beppe Bottje voor wie het breien pure noodzaak was om rond te kunnen komen met het weinige dat er was; ik dacht aan mijn moeder voor wie het breien nog helemaal verbonden was met een bepaald rollenpatroon; en ik dacht aan onze dochter voor wie het breien nu wordt aangeraden door pedagogen en kindercoaches als gezond alternatief naast alle ‘ schermpjestijd’ . De tijdloze handeling van het breien verbond me letterlijk en figuurlijk met een draadje aan meer dan mijn eigen leventje alleen en dat is verfrissend relativerend. Onze dochter is allang weer van het breien genezen, maar ik heb nu flink de smaak te pakken. Laat maar komen die winter!

Betty Gras is dominee in Zuidwolde, getrouwd en moeder van drie kinderen.