Column De Boer op: Soep

Ineens viel het me op; zijn zorgelijke blik. Tijdens het melken nog wel, zijn relaxmoment. Mijn altijd optimistische boer. Een siddering ging door mijn lijf, gevolgd door boosheid.

Het groeiende pakket aan regelgeving, de regels die in sneltreinvaart veranderen, de constante stroom berichten en de twijfels aan (politiek gewenste) uitkomsten van het (onafhankelijke) onderzoeksinstituut maken dat de boer gebukt gaat onder psychische druk. Tel daarbij op de framing door media, de lage opbrengsten en het feit dat we als voedselproducent worden weggezet als milieuvervuiler, terwijl we constant verduurzamen en voila: alle ingrediënten voor een ‘burn-out-boer’ zijn aanwezig.

Bedrijfsovername

„Niet mijn boer", flitst het door m’n hoofd. Die vanaf zijn 3e levensjaar riep boer te willen worden, zonder mogelijkheid tot bedrijfsovername. Die ‘de koe’ als favoriet gespreksonderwerp heeft en waarvan elke vezel in zijn lijf ‘Boer’ ademt. Die emigreerde naar Nieuw-Zeeland om te kunnen boeren. Die met tegenzin terugkeerde naar Nederland vanwege de heimwee van zijn boerin. Die bij terugkomst in de Randstad een baan buiten de agrarische sector accepteerde.

Die, zonder het te zeggen, uitte dat een leven zonder koeien voor hem niet hoeft. Die ‘gered’ werd door een boerderij te kunnen pachten in het mooie Drenthe. Die in 15 jaar tijd eigenhandig een fijn gezinsbedrijf opbouwde. Die trots is op zijn roodbonte veestapel, op de windmolen achter de stal, het wulpennest in zijn land en de tweede tak van het bedrijf; boerderijeducatie door zijn boerin.

Die boer. Voor wie elk probleem opgelost kan worden met een kop eigengemaakte soep. Nu lijken zelfs soepkommen vol niet te werken.

Zeldzaamheid

Een zeldzaamheid voltrekt zich; samen met oudste dochter (volgende generatie?) een dag weg van zijn koeien, om deel te nemen aan het Boerenprotest, de Nederlandse vlag ondersteboven mee, als teken van nood. Of dit noodsignaal werkt?

Bij terugkomst ’s avonds bespreekt hij zijn nieuw opgedane ideeën met mij: de wens om ons van het staatsinfuus te ontkoppelen, onze weilanden nog bewuster te gaan verzorgen en de burger meer te betrekken bij onze ontwikkelingen.

Zijn hervonden optimisme zorgt ervoor dat ik een traan wegslik en innerlijk moet lachen om mijn in allerijl bereide probleemoplosser van getrokken bouillon met verse groenten uit onze moestuin die staat na-te-garen in de keuken.

Bianca Straathof