Hier kom ik weg: 'Drents is een aarfenis die meer weerd is as geld'

De rubriek Hier kom ik weg is een samenwarking met het Huus van de Taol en giet over Drenten en heur verhalen. Wel het over Dwingel hef én over de streektaol, hef het al gauw over Ans Klok. De old-journaliste was jaorenlang betrökken bij historische veriening Dwingels Eigen, schref Drèentse verhalen en gedichten, is trouwambtenaor én gef under meer cursussen over de Drèentse spelling.

,,Wie Dwingel kent zoas ik Dwingel kenne, wet as gien aander hoe het is um Dwingeler te wezen.” Ans Klok zeg het haost tussen neus en lippen deur. De 72-jaorige Dwingelse kent iederien in het dörp en iederien kent heur. Allemaol weet ze dat ze zuch al jaoren inzet veur de streektaol. ,,Ik aodem Drents, ik spreke het, ik schrief het en ik drome het misschien ook wel.”

Klok is geboren in Lhee. Tot heur 7 hef ze daor woond met heur olders, zus, opa en een zwaoger van heur opa. ,,Toen biw mit het hiele spullegie hen Dwingel egaone. Der was altied reuring en volk bij oes thuus. Ik was opa zien meidtie. Wij waren ook allebeide rebels. Ik kun zo de pyjama pakken en zeggen dat ik bij de buren gung logeren. Ik dee graeg mien eigen zin”, lacht ze.

Riekdom

Drèents kreg ze ok van hoes oet met. ,,Dat is een aarfenis die meer weerd is as geld, want ie hebt der oen hele leven wat an. Ik zie het echt as een riekdom. Ik bin tweetaolig opevoed, want op de schoele leerde ik Nederlaands.”

Nao de mulo komp Klok terecht op de administratie van het jongensinternaat op Geeuwenbrug en later in Vledder. ,,Toen dat in 1977 esleuten wordde, kwaam ik bij huus. Dat vun ik zalig toen oenze kiender kwamen, al miste ik de jongens wel. Juffrouw Ans nuumden ze mij.”

Op zolder hef ze een album met foto’s van alle jongens. ,,Die heb ik allemaole ineplakt mit de naeme derbij. En a’k der deurhen blaeder, weet ik nog precies wie wie was: o ja, die kun zo mooi piano speulen, o ja, die leup altied weg, o ja, die hef een keer vaastezeten in een lift. Ik heb daor zo’n fijne tied ehad.”

Da’s Mooi

,,Maor het haar niks met journalistiek te maeken”, giet ze wieder. ,,Dat kwaamp pas toen de kiender al lange naor de schoele gungen.” Klok begunt bij een lokale kraant en döt oeteindelijk jaorenlang de redactie van het weekblad Da’s Mooi, dat in Westerveld verscheen. ,,Ik much graeg schrieven en op pad gaon veur verhaelen vun ik ook altied prachtig.”

Sinds 2008 is Klok streektaolambassadeur bij het Huus van de Taol in ‘heur’ gemiente Westerveld. Ok gef ze cursussen over Drenthe en over de Drèentse spelling is ze nog altied trouwambtenaor. Ze is niet in een gat vallen nou alles stilligt deur het coronavirus. ,,Ik kan ja wel gewoon schrieven. Ik schrieve nou ook Drentse verhaelties veur kiender. Drents schrieven giet mij toch het gemakkelijkst of. Ik kan mien emoties daorin beter uutdrokken as in het Nederlaands. Drents is mien moedertaol.”

Heilig is de streektaol niet. ,,Ik prote ook vaeke genog Nederlaands. A’k iene tegenover mij hebbe die as gien Drents verstiet, proot ik niet in de streektaol. Mien stelling is: proot plat as ’t kan, maar Nederlaands as ‘t beter is.”